Kaninang umaga, nagising ako ng isang malungkot na balita.

Actually, kagabi pa yung text na yun eh. 10:58pm pa. Pero sa di ko malamang dahilan eh sadyang may sayad ang shelpon ko at kaninang umaga ko lang lahat nareceive yung mga messages sa fone ko mula kagabing 10pm.

Gamit nya fone ng tita nya, sabi nya nanenok fone nya sa bus. Bwahahaha.. ^_6 Kaadikan nga naman oh, natawa ako at nalungkot.

Kaadikan lang kasi, kagabi 9:08pm eh tinext ko sya.. “Ingat pag-uwi, wag aanga anga! Bwahaha.. ^_^”. Ewan, nagkataon lang ba o hindi? Kagabi ko lang ulet nasabi sa kanya yun eh. Hmm.. Ang weird noh?

Natawa ako kasi umepek na naman yung kaadikan kong naipasa ko sa kanya. Tsk tsk tsk.

Nalungkot ako kasi wala na akong makakakulitan sa tuwing madaling araw, hatinggabi, hapon, tanghali, at sa umaga. Yung mga text nya tuwing umaga ang nagpapasaya sa akin, higit dun kahit pang sobrang lungkot ko na eh natatawa pa din ako sa mga korning sobrang korning mga banat nya.

Weird noh? Am I really falling inlove? Ewan.

Basta, ang alam ko ngayon eh mahal ko na sya. Yun na yun. Wala ng iba.

-i laugh her.. nakakatawang nainlove ako sa kanya.